Shloka 111
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
गदाभुशुण्डिहस्ताश्व॒ तथा तोमरपाणय: । आयुर्धर्विविधैघोरिर्महात्मानो महाजवा:,किन्हींके हाथोंमें गदा, तोमर और भुशुण्डि शोभा पा रहे थे। वे महावेगशाली महामनस्वी पार्षद नाना प्रकारके भयंकर अस्त्र-शस्त्रोंसे सम्पन्न थे
gadā-bhuśuṇḍi-hastāś ca tathā tomara-pāṇayaḥ | āyudhair vividhais ghorair mahātmāno mahā-javāḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവരിൽ ചില മഹാത്മാക്കൾ, മഹാവേഗശാലികൾ ഗദയും ഭൂശുണ്ഡിയും കൈകളിൽ ധരിച്ചു ശോഭിച്ചു; ചിലർ തോമരങ്ങൾ വഹിച്ചു. നാനാവിധ ഭയങ്കര ആയുധങ്ങളാൽ സജ്ജരായി അവർ യുദ്ധത്തിനായി സന്നദ്ധരായി നിന്നു॥
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warriors’ readiness and formidable armament, implicitly reminding the reader that war—though aligned with kṣatriya duty—carries a fearful moral gravity: power and speed are not ethically neutral when deployed in violent conflict.
Vaiśampāyana describes groups of mighty, swift fighters in the battle setting, noting the specific weapons they carry—maces, bhuśuṇḍis, and spears—and emphasizing their terrifying variety of arms.