Shloka 3
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
पुरा हि नैमिषीयाणां सत्रे द्वादशवार्षिके
purā hi naimiṣīyāṇāṁ satre dvādaśavārṣike, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! പുരാതനകാലത്ത് നൈമിഷാരണ്യത്തിലെ ഋഷിമാർ നടത്തിയ പന്ത്രണ്ടുവർഷ സത്രത്തിൽ, ആ ധർമ്മാത്മാവും മഹാതേജസ്സുമുള്ള തപസ്വി മഹാക്രോധത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി, ക്രോധത്തോടു ചേർന്ന തപസ്സും നാശഹേതുവാകാമെന്നു തെളിയിക്കുന്നവിധം പ്രവർത്തിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral tension: even a dharmātmā (righteous person) can be overtaken by krodha (anger). In epic ethics, anger is a force that can hijack tapas and power, turning spiritual potency toward harmful outcomes, thereby creating grave karmic and social consequences.
Vaiśaṃpāyana recalls an earlier event that occurred during a twelve-year satra at Naimiṣa. A powerful, righteous figure became overwhelmed by great anger—setting up the backstory for a consequential act that follows in the surrounding passage.