Shloka 18
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
न च श्रेयो5 ध्यगच्छत्तु क्षीयते राष्ट्रमेव च । यदा स पार्थिव: खिन्नस्ते च विप्रास्तदानघ
na ca śreyo 'dhyagacchat tu kṣīyate rāṣṭram eva ca | yadā sa pārthivaḥ khinnas te ca viprās tadānagha, krodhena mahatā 'viṣṭo dharmātmā vai pratāpavān ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—എന്നിട്ടും യഥാർത്ഥ ശ്രേയസ് ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല; രാജ്യം തന്നെയായിരുന്നു ദിനംപ്രതി ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നത്. ഹേ അനഘാ, ആ രാജാവും ആ ബ്രാഹ്മണന്മാരും നിരാശരായപ്പോൾ, ധർമ്മാത്മാവും പ്രതാപശാലിയും ആയ ആ പുരുഷൻ മഹാക്രോധം പിടികൂടി രാജ്യനാശകരമായ പ്രവർത്തി ചെയ്തു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one seeks ‘śreyas’ (true welfare), outcomes can fail if governance and conduct do not align with dharma; unchecked anger (krodha) can overpower even a dharmic person and become a cause of collective harm, including the wasting of a kingdom.
Vaiśampāyana reports that no beneficial result was achieved and the realm kept deteriorating; the king and accompanying brahmins became dejected, and a powerful, righteous figure—overcome by intense anger—takes (or is about to take) actions that contribute to the kingdom’s ruin.