Shloka 9
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
श्रुत्वा गीत॑ च तद् दिव्यं वादित्राणां च नि:स्वनम् छायाश्व विपुला दृष्टवा देवगन्धर्वरक्षसाम्
śrutvā gītaṃ ca tad divyaṃ vāditrāṇāṃ ca niḥsvanam | chāyāś ca vipulā dṛṣṭvā devagandharvarakṣasām ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ആ ദിവ്യഗീതവും വാദ്യങ്ങളുടെ നാദവും കേട്ട്, ദേവ-ഗന്ധർവ-രാക്ഷസന്മാരുടെ വിപുലമായ ഛായകൾ/രൂപങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, അവിടെ മഹാശക്തികൾ സംഗമിച്ചുവെന്ന ബോധം ജനങ്ങളിൽ ഉദിച്ചു; അത് യുദ്ധത്തിന്റെ ധർമ്മഗൗരവവും കർമ്മഫലഭയവും കൂടുതൽ ഉണർത്തി।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that human conflict—especially war driven by adharma—does not remain merely human in its scope: it draws the attention of higher and darker powers alike, reminding listeners that actions on the battlefield carry cosmic and ethical consequences.
A celestial song and the loud music of instruments are heard, and immense shadowy forms of Devas, Gandharvas, and Rākṣasas are perceived—suggesting a supernatural gathering or portent surrounding the events of the war.