Shloka 5
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
हा कर्ण हा कर्ण इति शोचमान: पुनः पुनः । कृच्छात् स्वशिबिरं प्राप्तो हतशेषै्न॑पैः सह,हा कर्ण! हा कर्ण!” ऐसा कहकर बारंबार शोक ग्रस्त हो मरनेसे बचे हुए नरेशोंके साथ वह बड़ी कठिनाईसे अपने शिबिरमें आया
hā karṇa hā karṇa iti śocamānaḥ punaḥ punaḥ | kṛcchrāt svaśibiraṃ prāpto hataśeṣair nṛpaiḥ saha ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—“ഹാ കർണാ! ഹാ കർണാ!” എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിച്ചു, ദുഃഖത്തിൽ വിങ്ങി, കൂട്ടക്കൊലയിലிருந்து ശേഷിച്ച രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം അവൻ അത്യന്തം പ്രയാസത്തോടെ സ്വന്തം ശിബിരത്തിലെത്തി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human cost of war: even victorious or surviving leaders are left shattered by grief. It implicitly critiques reliance on martial power by showing how quickly confidence turns into despair when a key protector falls.
After Karṇa has been slain, the grieving leader (contextually Duryodhana) repeatedly cries out Karṇa’s name and, with the remaining surviving kings, returns to his camp with great difficulty, indicating disarray and emotional collapse in the Kaurava side.