Shloka 30
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
धृष्टद्युम्नो महाराज शिखण्डी चापराजित:,“महाराज! नरव्याप्र नरेश! धृष्टद्युम्न, अपराजित वीर शिखण्डी, उत्तमौजा, युधामन्यु, प्रभद्रकगण, पांचाल और चेदिदेशीय योद्धाओंका भी संहार हो गया”
dhṛṣṭadyumno mahārāja śikhaṇḍī cāparājitaḥ | uttamaujā yudhāmanyuḥ prabhadrakagaṇaḥ pañcālāś ca cedideśīyā yodhāś ca saṁhṛtāḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— മഹാരാജാ! ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനും, അപരാജിതനായ വീരൻ ശിഖണ്ഡിയും, ഉത്തമൗജൻ, യുധാമന്യു, പ്രഭദ്രകഗണം, കൂടാതെ പാഞ്ചാലരും ചേതി ദേശത്തിലെ യോദ്ധാക്കളും— എല്ലാവരും യുദ്ധഭൂമിയിൽ വധിക്കപ്പെട്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the devastating, indiscriminate cost of war: even celebrated heroes and whole allied groups perish. It implicitly presses the ethical reflection that victory in adharma-saturated conflict is inseparable from grief, depletion, and moral burden.
Vaiśampāyana reports to the listener-king that major Pāṇḍava-aligned champions—Dhṛṣṭadyumna, Śikhaṇḍī, Uttamaujā, Yudhāmanyu—along with the Prabhadrakas and the warriors of Pāñcāla and Cedi, have been killed, marking a severe turning point in the war’s casualties.