Shloka 20
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
आर्तनादं ततश्षक्रे श्रुव्वा विनिहतं नूपम् राजन! नृपश्रेष्ठ! हस्तिनापुरके सभी लोग संजयको सर्वथा महान् क्लेशसे युक्त देखकर अत्यन्त उद्विग्न हो “हा राजन्!' ऐसा कहते हुए फ़ूट-फ़ूटकर रोने लगे। नरव्याप्र! वहाँ चारों ओर बच्चोंसे लेकर बूढ़ोंतक सब लोग राजाको मारा गया सुन आर्तनाद करने लगे || १८-१९ $ || धावतश्चाप्यपश्यामस्तत्र तान् पुरुषर्षभान्
ārtanādaṃ tataḥ śakre śrutvā vinihataṃ nṛpam, rājan nṛpaśreṣṭha hastināpurake sabhī lokāḥ sañjayaṃ sarvathā mahān kleśa-yuktaṃ dṛṣṭvā atyantaṃ udvignāḥ “hā rājan!” iti vadantaḥ phūṭ-phūṭkar rorūyuḥ. naravyāghra! tatra caturdiśaṃ bālakebhyaḥ ārabhya vṛddhāntam sarve lokāḥ rājā hata iti śrutvā ārtanādaṃ cakruḥ. dhāvataś cāpy apaśyāmaḥ tatra tān puruṣarṣabhān.
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജൻ! രാജാവ് വധിക്കപ്പെട്ടു എന്ന ആർത്തനാദം കേട്ടപ്പോൾ, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠ, ഹസ്തിനാപുരത്തിലെ സർവ്വജനങ്ങളും സഞ്ജയൻ മഹാക്ലേശത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു അത്യന്തം വിറച്ചു. അവർ “ഹാ രാജൻ!” എന്നു വിളിച്ചു എല്ലാടവും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഹേ നരവ്യാഘ്രാ! നഗരമൊട്ടാകെ കുട്ടികളിൽ നിന്ന് വൃദ്ധന്മാർ വരെ രാജവധവാർത്ത കേട്ടയുടൻ കരുണനാദം ഉയർത്തി വിലപിച്ചു. കൂടാതെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അവിടെ ആ പുരുഷർഷഭന്മാരെയും ഞങ്ങൾ കണ്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the social and ethical aftermath of war: the death of a ruler is not a private loss but a collective wound. It underscores how violence reverberates through an entire community—children, elders, and courtiers alike—revealing the heavy human cost that accompanies political ambition and battlefield success.
News spreads in Hastināpura that the king has been killed. Seeing Sañjaya crushed by sorrow, the citizens become terrified and grief-stricken, crying out and weeping loudly across the city. Amid the commotion, people run about, and the narrator notes seeing prominent heroes there as well.