Shloka 136
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
पश्चादड्गुलयो रूक्षा विरूपा भैरवस्वना: । घण्टाजालावसक्ताश्ष नीलकण्ठा विभीषणा:
paścād aṅgulayo rūkṣā virūpā bhairavasvanāḥ | ghaṇṭājālāvasaktāś ca nīlakaṇṭhā vibhīṣaṇāḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം കരടായ വിരലുകളുള്ള, വികൃതരൂപമുള്ള, ഭയാനകമായ നിലവിളികളുള്ള ഭീകരസത്തകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മണികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ തൂങ്ങിയവരായി, നീലകണ്ഠരായി, കാണാൻ തന്നെ ഭീതിജനകരായി നിന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that acts of violence carried out in a lawless, nightmarish manner are accompanied by ominous, dehumanizing signs; the external terror reflects an ethical disorder where restraint and dharma have been abandoned.
In Sañjaya’s report, frightening, misshapen, bell-adorned, blue-throated beings with dreadful cries appear as part of the eerie atmosphere surrounding the events of the Sauptika episode, intensifying the sense of horror and foreboding.