Shloka 135
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
कराला: पिड़लाश्चैव शैलदन्ता रजस्वला: । जटिला दीर्घशड्खाश्न॒ पजचपादा महोदरा:
sañjaya uvāca |
karālāḥ piṅgalāś caiva śailadantā rajovalāḥ |
jaṭilā dīrghaśaṅkhāś ca pañcapādā mahodarāḥ ||
അവർ അത്യന്തം വികൃതവും പിംഗളവർണ്ണവുമായിരുന്നു; അവരുടെ പല്ലുകൾ പർവ്വതശിഖരങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി. ശരീരമൊട്ടാകെ പൊടിയിൽ മൂടി, തലയിൽ ജടകൾ ധരിച്ച്, നെറ്റിയിലെ അസ്ഥി നീളമായി ഉന്നതമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും അഞ്ചു കാലുകളും മഹാവുദരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and adharma generate an atmosphere of dread and moral darkness: the narrative frames the night of slaughter with grotesque, ominous imagery, warning that violence invites भय (fear) and अशुभ (inauspiciousness) rather than glory.
Sañjaya is describing terrifying, monstrous-looking figures—dust-smeared, matted-haired, with mountain-like teeth and unnatural bodies—evoking the ominous, nightmarish setting surrounding the events of the Sauptika episode.