Shloka 153
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
स तदासाद्य भूतं वै बिलं नकुलवद् ययौ । फिर बुद्धिमान् द्रोणपुत्रने वह अच्छी-सी तलवार तत्काल ही उस महाभूतपर चला दी; परंतु वह उसके शरीरमें लगकर उसी तरह विलीन हो गयी, जैसे कोई नेवला बिलमें घुस गया हो
sa tadāsādya bhūtaṃ vai bilaṃ nakulavad yayau |
പിന്നീട് ബുദ്ധിമാനായ ദ്രോണപുത്രൻ ആ നല്ല വാൾ ഉടൻ തന്നെ ആ മഹാഭൂതത്തിന്മേൽ വീശി; എന്നാൽ അത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടിയിട്ടും, മുങ്ങൂസ് കുഴിയിലേക്കു കയറുന്നതുപോലെ അവിടെത്തന്നെ ലയിച്ചു പോയി।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that uncontrolled violence—especially in an adharma-tinged context like the Sauptika night attack—can meet resistance from forces beyond human strength; it cautions that power and weapons do not guarantee mastery when moral order is disturbed.
Sañjaya narrates that a mysterious being, once approached, vanishes into a cave/burrow with the quickness of a mongoose, evading direct confrontation and heightening the ominous, supernatural atmosphere of the episode.