Shloka 6
सभाग्या: कुरवश्चेमे ये न दग्धास्त्वयानघे । अरिएं व्रज पन्थानं मदनुध्यानबृंहिता,“निष्पाप द्रौपदी! ये कौरव बड़े भाग्यशाली हैं, जिन्हें तुमने अपनी क्रोधाग्निसे जलाकर भस्म नहीं कर दिया। जाओ, तुम्हारा मार्ग विध्न-बाधाओंसे रहित हो; मेरे किये हुए शुभ चिन्तनसे तुम्हारा अभ्युदय हो
sabhāgyāḥ kuravaś ceme ye na dagdhās tvayānaghe | arien vraja panthānaṃ mad-anudhyāna-bṛṃhitā ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— “നിഷ്കളങ്കയായ ദ്രൗപദീ! ഈ കൗരവർ സത്യത്തിൽ ഭാഗ്യവാന്മാർ—നിന്റെ ക്രോധാഗ്നിയിൽ നീ അവരെ ഭസ്മമാക്കിയില്ല. ആര്യേ! പോകുക; നിന്റെ പാത നിർവിഘ്നമായിരിക്കട്ടെ, എന്റെ ശുഭചിന്തനവും ആശീർവാദവും നിന്റെ അഭ്യുദയം വർധിപ്പിക്കട്ടെ।”
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical power of self-restraint: Draupadī’s justified anger is portrayed as capable of destruction, yet those spared are called ‘fortunate.’ It implies that unchecked wrath can be ruinous, while restraint—supported by blessings and good will—protects social order and dharma even amid injustice.
Vaiśaṃpāyana addresses Draupadī, remarking that the Kurus are lucky not to have been consumed by her wrath. He then sends her onward, wishing her an unobstructed path and invoking his own auspicious thoughts as a protective blessing for her well-being.