Shloka 6
शमे स्थितान् को नु पार्थान् कोपयेद् भरतर्षभ | स्मरन्तं त्वामाजमीढ स्मारयिष्याम्यहं पुन:,“इस कुलके भयंकर विनाशमें स्वयं ही कारण न बनिये। भरतश्रेष्ठ! बँधे हुए पुलको कौन तोड़ेगा? बुझी हुई वैरकी आगको फिर कौन भड़कायेगा? कुन्तीके शान्तिपरायण पुत्रोंकी फिर कुपित करनेका साहस कौन करेगा? अजमीढकुलके रत्न! आप सब कुछ जानते और याद रखते हैं, तो भी मैं पुन आपको स्मरण दिलाती रहूँगी
śame sthitān ko nu pārthān kopayed bharatarṣabha | smarantaṃ tvām ājamīḍha smārayiṣyāmy ahaṃ punaḥ ||
ഹേ ഭാരതവൃഷഭാ! ശമത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന പാർത്ഥന്മാരെ ആര് കോപിപ്പിക്കും? ഹേ അജമീഢവംശജാ! നീ എല്ലാം ഓർക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കും.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical ideal of de-escalation: those grounded in śama (self-restraint and peace) are not easily provoked, and responsible speech may still be used to remind leaders of what they already know, so that anger and retaliation do not reignite conflict.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker addresses a Bharata prince with honorific epithets, stressing that the Pāṇḍavas are peace-oriented and hard to anger, and stating an intention to remind him again—framing counsel meant to prevent further provocation and escalation.