Shloka 56
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
धिक्शब्दस्तु ततस्तत्र समभूल्लोमहर्षण: । सभ्यानां नरदेवानां दृष्टवा कुन्तीसुतांस्तथा,उस समय कुन्तीपुत्रोंकी ओर देखकर सभामें उपस्थित नरेशोंकी ओरसे दुःशासनपर रोमांचकारी शब्दोंमें धिक्कारकी बौछार होने लगी
dhikśabdas tu tatas tatra samabhūl lomaharṣaṇaḥ | sabhyānāṃ naradevāṇāṃ dṛṣṭvā kuntīsutāṃs tathā ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ തന്നേ ആ സഭയിൽ രോമാഞ്ചം ഉണർത്തുന്ന ‘ധിക്!’ എന്ന നിലവിളി ഉയർന്നു. കുന്തീപുത്രന്മാരെ അങ്ങനെ ദുരവസ്ഥയിൽ കണ്ട രാജാക്കന്മാർ, കേൾക്കുന്നവരെ വിറപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളാൽ ദുഃശാസനനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നിന്ദാവർഷം ചൊരിഞ്ഞു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When wrongdoing is committed in a public institution, moral order (dharma) is upheld not only by rules but by collective ethical judgment; the assembly’s cry of “Shame!” signals that adharma must be named and condemned, even if power tries to normalize it.
In the Kaurava court, as the Pāṇḍavas are seen in a degraded and unjust situation, the kings and courtiers present react with a shuddering outcry of condemnation, directing their reproach at Duḥśāsana for his conduct.