Shloka 45
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
याज्ञसेन्या वच:ः श्रुत्वा कृष्णो गह्दरितो5भवत् | त्यक्त्वा शय्या55सनं पदभ्यां कृपालु: कृपयाभ्यगात्,द्रपदनन्दिनीकी वह करुण पुकार सुनकर कृपालु श्रीकृष्ण गदगद हो गये तथा शय्या और आसन छोड़कर दयासे द्रवित हो पैदल ही दौड़ पड़े। यज्ञसेनकुमारी कृष्णा अपनी रक्षाके लिये श्रीकृष्ण, विष्णु हरि और नर आदि भगवतन्नामोंको जोर-जोरसे पुकार रही थी। इसी समय धर्मस्वरूप महात्मा श्रीकृष्णने अव्यक्तरूपसे उसके वस्त्रमें प्रवेश करके भाँति- भाँतिके सुन्दर वस्त्रोंद्वारा द्रोपदीको आच्छादित कर लिया
yājñasenyā vacaḥ śrutvā kṛṣṇo gadgadito 'bhavat | tyaktvā śayyāsanaṃ padbhyāṃ kṛpāluḥ kṛpayābhyagāt ||
യാജ്ഞസേനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഗദ്ഗദിതനായി. കൃപാലുവായ പ്രഭു ശയ്യയും ആസനവും വിട്ട്, കരുണയിൽ ദ്രവിച്ച്, പാദചാരിയായി തന്നെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Compassion and dharma require an immediate response to injustice, especially when the vulnerable are harmed. The verse also underscores the moral power of sincere appeal and remembrance: when social and legal safeguards collapse, devotion and righteous protection become central to restoring dharma.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa hears Draupadī’s words and becomes deeply moved. He leaves his resting place and hastens on foot, signaling urgent concern and readiness to protect her amid the unfolding crisis in the Kuru assembly.