Shloka 44
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
इत्यनुस्मृत्य कृष्णं सा हरिं त्रिभुवने श्वरम् । प्रारुदद् दु:खिता राजन् मुखमाच्छाद्य भामिनी,राजन! इस प्रकार तीनों लोकोंके स्वामी श्यामसुन्दर श्रीकृष्णका बार-बार चिन्तन करके मानिनी द्रौपदी दुःखी हो अंचलसे मुँह ढककर जोर-जोरसे रोने लगी
ity anusmṛtya kṛṣṇaṃ sā hariṃ tribhuvaneśvaram | prārudad duḥkhitā rājan mukham ācchādya bhāminī ||
രാജാവേ! ഇങ്ങനെ ത്രിഭുവനേശ്വരനായ ഹരി ശ്രീകൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്മരിച്ച് ദുഃഖത്തിൽ തളർന്ന ആ മാനിനി (ദ്രൗപദി) വസ്ത്രംകൊണ്ട് മുഖം മറച്ച് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞുതുടങ്ങി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In extreme suffering, Draupadī’s repeated remembrance of Kṛṣṇa highlights bhakti as a sustaining moral force: turning to the divine is not escapism but a way to endure injustice and affirm that adharma will not have the final word.
After recalling Kṛṣṇa as the supreme Lord, Draupadī—deeply distressed—covers her face with her garment and cries loudly, while Vaiśampāyana narrates this to King Janamejaya.