Shloka 42
Rājasūyābhiṣeka-darśana: Duryodhana’s Observation of the Consecration
अयमुत्सहते राजज्छियमाहर्तुमक्षवित् । द्यूतेन पाण्डुपुत्रस्य तदनुज्ञातुमहसि,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! शकुनिके ऐसा कहनेपर राजा दुर्योधनने तुरंत ही धृतराष्ट्रसे इस प्रकार कहा--'राजन्! ये अक्षविद्याका मर्म जाननेवाले हैं और जूएके द्वारा पाण्डुपुत्र युधिष्ठिरकी राजलक्ष्मीका अपहरण कर लेनेका उत्साह रखते हैं; अतः इसके लिये इन्हें आज्ञा दीजिये”
ayam utsahate rājan chriyam āhartum akṣavit | dyūtena pāṇḍuputrasya tad anu-jñātum arhasi vaiśampāyana uvāca ||
രാജാവേ! ഈ അക്ഷവിദ്യാനിപുണൻ ദ്യൂതത്തിലൂടെ പാണ്ഡുപുത്രന്റെ രാജലക്ഷ്മി ഹരിക്കാൻ ഉത്സുകനാണ്; അതിനാൽ ഇതിന് അനുമതി നൽകേണ്ടതാണ്.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical failure: using gambling as a calculated instrument to dispossess a rightful king. It underscores how royal authority, when used to authorize deceitful means, becomes complicit in adharma.
In the lead-up to the dice match, the Kaurava side presents Śakuni as a master of dice who is ready to win away Yudhiṣṭhira’s royal prosperity. The speaker urges the king (Dhṛtarāṣṭra) to grant permission for this plan.