Shloka 21
Sabhā-praveśa, Dāna, and the Courtly Convergence (सभा-प्रवेशः दानं च)
श्रीमान् महात्मा धर्मात्मा मुण्जकेतुर्विवर्धन: । संग्रामजिद् दुर्मुखश्न॒ उग्रसेनश्व॒ वीर्यवान्,श्रीमान् महामना धर्मात्मा मुंजकेतु, विवर्धन, संग्रामजित, दुर्मुख, पराक्रमी उग्रसेन, राजा कक्षसेन, अपराजित क्षेमक, कम्बोजराज कमठ और महाबली कम्पन, जो अकेले ही बल-पौरुषसम्पन्न, अस्त्रविद्याके ज्ञाता तथा अमिततेजस्वी यवनोंको सदा उसी प्रकार कँपाते रहते थे, जैसे वज्रधारी इन्द्रने कालकेय नामक असुरोंको कम्पित किया था। (ये सभी नरेश धर्मराज युधिष्ठिरकी उपासना करते रहते थे)
śrīmān mahātmā dharmātmā muñjaketur vivardhanaḥ | saṅgrāmajid durmukhaś ca ugrasenaś ca vīryavān ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ മുന്ജകേതു, വിവർധന, സംഗ്രാമജിത്, ദുർമുഖൻ, വീര്യവാനായ ഉഗ്രസേനൻ തുടങ്ങിയ ശ്രീസമ്പന്നരും മഹാത്മാക്കളും ധർമ്മാത്മാക്കളുമായ രാജാക്കന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ ബല-പൗരുഷസമ്പന്നർ, അസ്ത്രവിദ്യയിൽ നിപുണർ, അമിതതേജസ്സുള്ളവർ; വജ്രധാരിയായ ഇന്ദ്രൻ ഒരിക്കൽ കാലകേയ അസുരന്മാരെ വിറപ്പിച്ചതുപോലെ അവർ യവനരെ നിരന്തരം വിറപ്പിച്ചു. ഇവരൊക്കെയും ധർമ്മരാജ യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ ഉപാസിച്ചു നിന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous kingship is shown through dharmic alignment and disciplined service: powerful rulers, though formidable in war, are portrayed as upholding order by placing themselves under Dharmarāja Yudhiṣṭhira’s moral authority, suggesting that strength gains legitimacy when subordinated to dharma.
The narrator lists notable, valorous kings who attend Yudhiṣṭhira’s court. Their might is emphasized through a simile: they terrify the Yavanas as Indra once terrified the Kālakeya demons, underscoring the prestige and protective power gathered around Yudhiṣṭhira.