Shloka 31
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
“അവൻ ഒരുത്തൻ തന്നെയാകും എന്റെ കൈകൊണ്ട് വധിക്കപ്പെടുക—ഇതിൽ സംശയമില്ല. രാജാക്കളേ! കേശി ദൈത്യനെ വധിച്ച അനന്തപരാക്രമിയായ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോടു ഞാൻ അർപ്പിച്ച പൂജയെ നിങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും സഹിക്കാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ എല്ലാ ബലവാന്മാരുടെയും ശിരസ്സിന്മേൽ ഞാൻ ഈ പാദം വെച്ചിരിക്കുന്നു. ആലോചിച്ചു തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇത് പറഞ്ഞത്. ഇതിന് മറുപടി പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ മുന്നോട്ട് വരട്ടെ. എന്റെ കൈകൊണ്ട് അവൻ വധയോഗ്യൻ; ഇതിൽ സംശയമില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral psychology of the epic’s courtly world: when honor is perceived as violated, a warrior’s vow can harden into absolute certainty, leaving little room for reconciliation. It highlights how public humiliation and retaliatory resolve become engines of adharma-driven escalation.
In the assembly setting, the narration marks a decisive moment: the speaker (as reported by Vaiśampāyana) declares that a particular person is unquestionably destined to be slain by him, indicating that the dispute has moved from insult and challenge into a fixed vow of lethal retaliation.