Shloka 59
श्रवणमहिमा इमं महायुद्धमखं महात्मनो- र्धनंजयस्याधिरथेश्व यः पठेत् । स सम्यगिष्टस्य मखस्य यत् फलं तदाप्रुयात् संश्रवणाच्च भारत
śravaṇamahimā imaṃ mahāyuddhamakhaṃ mahātmano dhanaṃjayasya ādhiratheś ca yaḥ paṭhet | sa samyagiṣṭasya makhasya yat phalaṃ tad āpnuyāt saṃśravaṇāc ca bhārata ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—മഹാത്മാവ് ധനഞ്ജയൻ (അർജുനൻ)യും ആധിരഥൻ (കർണ്ണൻ)യും സംബന്ധിച്ച ഈ മഹായുദ്ധം എന്ന യജ്ഞത്തെ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുകയോ ഭക്തിയോടെ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, വിധിപൂർവ്വം നിർവഹിച്ച യജ്ഞത്തിന്റെ അതേ ഫലം അവൻ പ്രാപിക്കും. ഹേ ഭാരത, ഇവിടെ ശ്രവണത്തിലൂടെയും യജ്ഞപുണ്യം സുലഭമാകുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the phalaśruti principle: reverent recitation or attentive listening to the Mahābhārata’s account of the war—understood as a sacrificial act—confers merit comparable to a properly performed ritual sacrifice, emphasizing accessible spiritual benefit through śravaṇa and pāṭha.
At the close of the episode, Vaiśampāyana states the benefit of hearing/reciting the account of the great battle between Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Ādhiratha), framing the war as a ‘makha’ (sacrifice) and promising the listener/reciter the fruit of a duly completed yajña.