Shloka 56
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा,तदनन्तर नरश्रेष्ठ श्रीकृष्ण और अर्जुन समरांगणमें रथपर आरूढ़ हो अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी एक ही वाहनपर बैठे हुए भगवान् विष्णु और इन्द्रके सदूश भयरहित हो विशेष शोभा पाने लगे। वे जिस रथसे यात्रा करते थे, उससे मेघसमूहोंकी गर्जनाके समान गम्भीर ध्वनि होती थी, वह रथ शरत्-कालके मध्याह्नकालीन सूर्यके समान तेजसे उद्दीप्त हो रहा था, उसपर पताका फहराती थी और उसकी ध्वजापर भयानक शब्द करनेवाला वानर बैठा था। उसकी कान्ति हिम, चन्द्रमा, शंख और स्फटिकमणिके समान सुन्दर थी। वह रथ वेगमें अपना सानी नहीं रखता था और देवराज इन्द्रके रथके समान तीव्रगामी था। उसपर बैठे हुए दोनों नरश्रेष्ठ देवराज इन्द्रके समान शक्तिशाली और पुरुषार्थी थे तथा सुवर्ण, मुक्ता, मणि, हीरे और मूँगेके बने हुए आभूषण उनके श्रीअंगोंकी शोभा बढ़ाते थे
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
ശല്യൻ പറഞ്ഞു—ആ രണ്ടുപേർ, ശ്രീകൃഷ്ണനും അർജുനനും, ഇന്ദ്രന്റെ രഥത്തോട് ഉപമിക്കാവുന്ന ഒരേ രഥത്തിൽ കയറി. വീര്യത്തിലും പുരുഷാർത്ഥത്തിലും അവർ ഇന്ദ്രസമർ; അതുല്യ വേഗത്തിൽ ദീപ്തിമാനരായി, സ്വർണം, മുത്ത്, മണി, വജ്രം, പവിഴം എന്നിവയുടെ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരായി തിളങ്ങി. ഇങ്ങനെ നിർഭയവും ഭാസ്വരവുമായ അവർ യുദ്ധഭീതിയുടെ നടുവിലും ആത്മവിശ്വാസവും ധർമ്മനിശ്ചയവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ദിവ്യശക്തികളുടെ സാക്ഷാത്കാരമായി രണഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
शल्य उवाच