Shloka 17
सहेमपट्टा: परिघा: परश्चधा: शिताश्व शूला मुसलानि मुद्गरा: । पेतुश्न खडगा विमला विकोशा गदाश्न जाम्बूनदपट्टनद्धा:,सुवर्ण-पत्रसे जड़े गये परिघ, फरसे, तीखे शूल, मूसल, मुद्गर, म्यानसे बाहर निकाली हुई चमचमाती तलवारें और स्वर्णजटित गदाएँ जहाँ-तहाँ बिखरी पड़ी हैं
sahemapaṭṭāḥ parighāḥ paraśvadhāḥ śitāśvaśūlā musalāni mudgarāḥ | petuś ca khaḍgā vimalā vikośā gadāś ca jāmbūnadapaṭṭanaddhāḥ ||
ശല്യൻ പറഞ്ഞു—ഇരുമ്പുപട്ടകൾ കെട്ടിയ പരിഘങ്ങൾ, പരശുകൾ, മൂർച്ചയുള്ള ശൂലങ്ങൾ, മുസലങ്ങൾ, മുദ്ഗരങ്ങൾ; കൂടാതെ ഉറയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത മാലിന്യമില്ലാത്ത മിന്നുന്ന ഖഡ്ഗങ്ങളും ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണപ്പട്ടകൾ കെട്ടിയ ഗദകളും—എല്ലായിടത്തും വീണുകിടന്ന് ചിതറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the futility and moral cost of war: even magnificent, gold-adorned weapons become lifeless clutter on the battlefield, reminding the listener that glory and possessions are transient when violence dominates.
Śalya describes the battlefield scene in vivid detail—clubs, axes, spears, hammers, unsheathed swords, and gold-banded maces have fallen and are strewn about—conveying the intensity of the fighting and the widespread ruin.