Shloka 59
न ह्ाधर्मो5स्ति पापीयान् क्षत्रियस्थ पलायनात् | न युद्धधर्माच्छेयो हि पन्था: स्वर्गस्य कौरवा: । अचिरेण हता लोकान् सद्यो योधा: समश्चुत,“कौरववीरो! क्षत्रियके लिये युद्धसे पीठ दिखाकर भागनेसे बढ़कर दूसरा कोई महान् पाप नहीं है तथा युद्धधर्मके पालनसे बढ़कर दूसरा कोई स्वर्गकी प्राप्तिका कल्याणकारी मार्ग भी नहीं है; अतः योद्धाओ! तुम युद्धमें मारे जाकर शीघ्र ही उत्तम लोकोंके सुखका अनुभव करो”
na hy adharmo 'sti pāpīyān kṣatriyasya palāyanāt | na yuddhadharmāc chreyo hi panthāḥ svargasya kauravāḥ | acireṇa hatā lokān sadyo yodhāḥ samaśnute ||
ഹേ കൗരവരേ! ക്ഷത്രിയന് യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറി ഓടുന്നതിലും വലിയ പാപമില്ല; യുദ്ധധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലും ശ്രേയസ്കരമായ സ്വർഗ്ഗമാർഗവും ഇല്ല. അതിനാൽ ഹേ യോദ്ധാക്കളേ, യുദ്ധത്തിൽ നിഹതരായാൽ നിങ്ങൾ शीഘ്രം ഉന്നത ലോകങ്ങളുടെ സുഖം ഉടൻ അനുഭവിക്കും.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a kṣatriya-centered ethic: fleeing from battle is presented as the gravest adharma for a warrior, while steadfast adherence to yuddha-dharma is portrayed as the most auspicious route to svarga. It frames courage and duty in war as both moral obligation and spiritually consequential.
Sañjaya, narrating the battlefield events, addresses the Kaurava side with a forceful reminder of warrior duty. He urges the fighters not to retreat, emphasizing that death in righteous battle leads swiftly to higher worlds and their enjoyments.