Shloka 77
प्रजानाथ! कर्णके शरीरमें बहुत-से बाण धँस गये थे। उनके द्वारा समरांगणमें उसकी वैसी ही शोभा हो रही थी, जैसे वृक्षोंसे व्याप्त शिखर और कन्दरावाले गिरिराजके ऊपर लाल कनेरके फूल खिलनेसे उसकी शोभा होती है ।। स बाणसड्घान् बहुधा व्यवासृजद् विभाति कर्ण: शरजालरश्मिवान् | सलोहितो रक्तगभस्तिमण्डलो दिवाकरो<स्ताभिमुखो यथा तथा
sa bāṇasaṅghān bahudhā vyavāsṛjad vibhāti karṇaḥ śarajālaraśmivān | sa-lohito raktagabhastimaṇḍalo divākaro ’stâbhimukho yathā tathā ||
കർണന്റെ ശരീരത്തിൽ അനേകം ബാണങ്ങൾ കുത്തിപ്പറ്റിയിരുന്നുവെങ്കിലും അവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദീപ്തനായി നിന്നു. വീണ്ടും വീണ്ടും ബാണവർഷം ചൊരിയുമ്പോൾ, രക്തവർണ്ണ മണ്ടലവും രക്തകിരണങ്ങളും ഉള്ള അസ്തമുഖ സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ ദിക്കിലേക്ക് മുഖം തിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ തോന്നി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under suffering: even when grievously wounded, a warrior may uphold resolve and duty. The sunset-sun simile conveys dignified brilliance alongside the nearness of decline, reminding readers that glory and mortality coexist in righteous combat.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa, though riddled with arrows, continues to discharge volleys and appears radiant on the battlefield—likened to the red, setting sun whose rays spread outward as it faces the western horizon.