Shloka 7
ततो जाल॑ बाणमयं महान्तं सर्वेडद्राक्षु; कुरव: सोमकाश्व । नानन््यं च भूतं ददृशुस्तदा ते बाणान्धकारे तुमुलेडथ किंचित् ७ ।।
tato jālaṃ bāṇamayaṃ mahāntaṃ sarve dadṛkṣuḥ kuravaḥ somakāś ca | nānyaṃ ca bhūtaṃ dadṛśus tadā te bāṇāndhakāre tumule ’tha kiñcit || 7 ||
അതിനുശേഷം കുരുക്കളും സോമകരും എല്ലാവരും അവിടെ ശരങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ മഹത്തായ ഒരു ജാലം പടർന്നിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ശരജനിതമായ ആ ഭയങ്കരവും കലഹമയവും ആയ അന്ധകാരത്തിൽ അപ്പോൾ അവർക്കു മറ്റൊരു ജീവിയെയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how violence generates not only physical danger but also moral and perceptual blindness: in the chaos of war, clarity vanishes, and even recognition of living beings is lost. It implicitly warns that adharma-driven conflict produces a darkness that overwhelms discernment.
Sañjaya reports that a massive ‘net’ of arrows fills the battlefield. Both the Kuru forces and the Somakas witness it, but the arrow-induced, tumultuous darkness becomes so thick that they cannot see anyone else—no distinct beings are visible amid the storm of missiles.