Shloka 33
व्यालास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभि: शरेण मूर्थ्न: प्रजहार सूतज: । दिवाकरेन्दुज्वलनप्रभव्विषं सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषितम्
sañjaya uvāca |
vyālāstrasargottama-yatnam anyubhiḥ śareṇa mūrdhnaḥ prajahāra sūtajaḥ |
divākarendu-jvalana-prabhāva-viṣaṃ suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-bhūṣitam ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—സർപ്പാസ്ത്രം വിടുന്നതുപോലെ, ഉത്തമമായ പരിശ്രമവും ക്രോധവും ചേർന്ന ഒരൊറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് സൂതപുത്രൻ കർണ്ണൻ അർജുനന്റെ തലയിൽ നിന്നിരുന്ന ആ കിരീടം താഴെ വീഴ്ത്തി; അത് സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി എന്നിവയെപ്പോലെ ദീപ്തിമാനും സ്വർണം, മുത്ത്, മണി, വജ്രം എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കൃതവുമായിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary skill, when fueled by anger, can achieve spectacular results in battle—yet such triumphs are ethically ambiguous: they display power and can shame an opponent, but they do not by themselves establish dharma or moral superiority.
Sanjaya describes Karna releasing an arrow with supreme effort and wrath, likened to a serpent-weapon’s discharge, and knocking Arjuna’s radiant, jewel-studded crown from his head—an emphatic display of Karna’s martial prowess.