Shloka 91
वे बाण नहीं, तक्षकपुत्र अश्वसेनके पक्षपाती पाँच विशाल सर्प थे। अर्जुनने सावधानीसे छोड़े गये दस भल्लोंद्वारा उनमेंसे प्रत्येकके तीन-तीन टुकड़े कर डाले। अर्जुनके बाणोंसे मारे जाकर वे पृथ्वीपर गिर पड़े ।।
tataḥ prajajvāla kirīṭamālī krodhena kakṣaṁ pradahann ivāgniḥ | tathā vinunnāṅgam avekṣya kṛṣṇaṁ sarveṣubhiḥ karṇabhujaprasṛṣṭaiḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ കിരീടധാരിയായ ധനഞ്ജയൻ അർജുനൻ ഉണങ്ങിയ മരക്കട്ടകളും പുല്ലുകൂട്ടവും ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിച്ചു. കർണന്റെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങളിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട അനവധി അമ്പുകൾ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചതായി കണ്ടപ്പോൾ, തന്റെ സാരഥിയെയും മാർഗദർശകനെയും കാക്കേണ്ട ധർമ്മബോധം അവന്റെ കോപത്തെ കൂടുതൽ ഉഗ്രമാക്കി.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, emotion is judged by its motive: Arjuna’s anger is portrayed as protective and duty-driven—arising from seeing harm to Kṛṣṇa, his guide and charioteer—thus channeling krodha into resolute action aligned with dharma rather than personal hatred.
Sañjaya describes Arjuna’s reaction after Karṇa’s arrows wound Kṛṣṇa: Arjuna, identified as the diadem-wearer, flares up like a fire consuming dry fuel, signaling an imminent intensification of his counterattack.