Shloka 90
तान् पञ्च भल्लैर्दशभि: सुमुक्ति- स्त्रिधा त्रिधैकेकमथोच्चकर्त । धनंजयास्त्रैन्यपतन् पृथिव्यां महाहयस्तक्षकपुत्रपक्षा:
tān pañca bhallair daśabhiḥ sumuktis tridha tridhā ekam athoccakarta | dhanañjayāstrāi nyapatan pṛthivyāṃ mahāhayas takṣakaputrapakṣāḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—നന്നായി വിട്ട അഞ്ചു തീക്ഷ്ണ ഭല്ലഅമ്പുകളാലും പത്തു അമ്പുകളാലും അവൻ അവയെ വീണ്ടും വീണ്ടും വെട്ടി തുണ്ടുതുണ്ടാക്കി; പിന്നെ മറ്റൊന്നിനെയും ഛേദിച്ചു. ധനഞ്ജയന്റെ അസ്ത്രങ്ങളാൽ ആഹതരായ, തക്ഷകപുത്രന്മാരെപ്പോലെ വേഗശാലികളായ മഹാശ്വങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വീണു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the decisive power of disciplined skill (śastra-kauśala) in kṣatriya warfare, while implicitly reminding the listener that such prowess manifests as real, immediate harm—living beings (the horses) fall, and victory is purchased through suffering.
Sañjaya describes a battlefield moment where expertly released arrows sever their targets repeatedly; then Arjuna (Dhanañjaya), using his astras, strikes down the great, swift horses—likened to the offspring of the nāga Takṣaka—so that they collapse onto the ground.