Shloka 51
इत्युच्य देव॑ स तु सव्यसाची नमस्कृत्वा ब्रह्मणे सोडमितात्मा । तदुत्तमं ब्राह्ममसहामस्त्र प्रादुक्षक्रे मनसा यद् विधेयम्
ity ucyā deva sa tu savyasācī namaskṛtvā brahmaṇe so 'mitātmā | tad uttamaṁ brāhmam asahām astraṁ prāduṣcakre manasā yad vidheyam ||
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അമിതാത്മാവായ സവ്യസാചി അർജുനൻ ബ്രഹ്മാവിനെ നമസ്കരിച്ചു; മനസ്സുകൊണ്ടു മാത്രം പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ആ അസഹ്യവും പരമവുമായ ബ്രാഹ്മാസ്ത്രം—ബ്രഹ്മാസ്ത്രം—പ്രകടിപ്പിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint in the use of overwhelming power: even the most destructive weapon is invoked with reverence (bowing to Brahmā) and controlled inner discipline (mental employment), implying that force must remain governed by dharma and prescribed limits.
After speaking, Arjuna pays homage to Brahmā and then brings forth the Brahmāstra—described as supreme and irresistible—whose activation is performed mentally, signaling a decisive escalation in the battle while emphasizing controlled, rule-bound deployment.