Shloka 37
व्यश्रूयन्त मिथो भिन्ना: सर्वलोकास्तु मारिष | देवदानवगन्धर्वा: पिशाचोरगराक्षसा:
vyaśrūyanta mitho bhinnāḥ sarvalokās tu māriṣa | devadānavagandharvāḥ piśācoragarākṣasāḥ ||
മാരിഷാ! സർവ്വലോകങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം പരസ്പരം ഭിന്നമായ, വിരുദ്ധമായ ആർപ്പുവിളികളുടെ കോലാഹലം കേൾക്കപ്പെട്ടു. ദേവന്മാർ, ദാനവന്മാർ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ, പിശാചുകൾ, നാഗങ്ങൾ, രാക്ഷസങ്ങൾ—എല്ലാവരുടെയും ശബ്ദം ഒരേസമയം മുഴങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that adharma-driven war is not merely a human event; it reverberates across the moral and cosmic order. The ‘discordant’ sounds from many realms suggest a universe unsettled when righteous balance is violated.
Sañjaya reports to the king that a great, mixed uproar was heard—voices/cries as if from all classes of beings (gods, demons, celestial musicians, ghouls, serpents, and rākṣasas). It functions as an ominous atmospheric sign accompanying the battlefield events.