Shloka 243
नादयन् रथघोषेण पृथिवीं द्यां च भारत । भारत! तत्पश्चात् भीमसेनकी आज्ञा ले अर्जुन अपने रथकी घर्घराहटसे पृथ्वी और आकाशको गुँजाते हुए वहाँसे चल दिये
nādayan rathaghoṣeṇa pṛthivīṃ dyāṃ ca bhārata | bhārata! tatpaścāt bhīmasenakī ājñā le arjuna apane rathakī ghargharāhaṭase pṛthvī aura ākāśako guñjāte hue vahāṃse cala diye |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ! തുടർന്ന് ഭീമസേനന്റെ ആജ്ഞ സ്വീകരിച്ച് അർജുനൻ തന്റെ രഥത്തിന്റെ ഗർജ്ജനത്തോടെ ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും മുഴക്കിക്കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action within dharma during war: a warrior responds to a rightful command without hesitation, and the imagery of the chariot’s roar underscores resolve, readiness, and the public, consequential nature of martial duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, after receiving Bhīma’s instruction, departs from that place; the movement is marked by the loud rumble of his chariot, described as making both earth and sky reverberate.