Shloka 67
हताश्व॑ रथमुत्सृज्य त्वरमाणो नरोत्तम: । तस्थौ विस्फारयंश्वापं क्रोधरक्तेक्षण: श्वसन्,उस समय नरश्रेष्ठ शकुनि उस अश्वहीन रथको छोड़कर क्रोधसे लाल आँखें किये लंबी साँस खींचता और धनुषकी टंकार करता हुआ तुरंत भूमिपर खड़ा हो गया
hatāśvaṁ ratham utsṛjya tvaramāṇo narottamaḥ | tasthau visphārayaṁś cāpaṁ krodha-rakte-kṣaṇaḥ śvasan ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— കുതിരകളില്ലാത്ത രഥം ഉപേക്ഷിച്ച് നരോത്തമനായ ശകുനി അതിവേഗം ഇറങ്ങി. ക്രോധത്തിൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, കനത്ത ശ്വാസം വിടുകയും ധനുസ്സിനെ മുഴക്കുകയും ചെയ്ത് അവൻ നിലത്ത് നിന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can rapidly harden into determination and aggression. In the Mahābhārata’s ethical frame, such wrath-driven resolve may produce immediate martial effectiveness, yet it also signals a loss of inner restraint—often portrayed as a force that clouds judgment and deepens the cycle of violence.
Sañjaya describes Śakuni’s reaction after his chariot becomes horseless: he abandons the disabled chariot, quickly takes position on the ground, pants with fury, and twangs his bow—an audible sign of readiness to continue fighting despite the setback.