Shloka 66
तस्याश्चांश्वतुरो हत्वा सूतं चैव विशाम्पते । ध्वजं चिच्छेद भल्लेन त्वरमाण: पराक्रमी,प्रजानाथ! पराक्रमी भीमसेनने फुर्ती दिखाते हुए शकुनिके चारों घोड़ों और सारथिको मारकर एक भल्लके द्वारा उसके ध्वजको भी काट दिया
tasyāś cāśvaturān hatvā sūtaṃ caiva viśāmpate | dhvajaṃ ciccheda bhallena tvaramāṇaḥ parākrāmī prajānātha |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— വിശാംപതേ! അതിവേഗം പ്രവർത്തിച്ച പരാക്രമിയായ ഭീമസേനൻ അവന്റെ നാലു കുതിരകളെയും സാരഥിയെയും വധിച്ച്, ഭല്ല അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ ധ്വജവും മുറിച്ചുവീഴ്ത്തി.
संजय उवाच
Educational Q&A
In the war-ethic of the Mahabharata, victory often comes through strategic dismantling of an enemy’s means of action. Striking horses, charioteer, and banner is not merely violence but a tactical removal of mobility, control, and morale—showing how prowess (parākrama) is expressed as decisive, goal-oriented action in battle.
Sañjaya reports that the warrior (contextually Bhīmasena) rapidly kills the opponent’s four horses and charioteer and then severs the chariot’s banner with a bhalla-arrow—effectively crippling the opponent’s chariot and publicly diminishing his battlefield standing.