Shloka 3
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
स्नेहस्त्वया पार्थ कृत: पृथाया गर्भ समाविश्य यथा न साधु । त्यक्त्वा रणे यदपाया: स भीम॑ यज्ञाशक: सूतपुत्र निहन्तुम्,'पार्थ! तुमने कुन्तीके गर्भमें निवास करके भी अपने सगे भाईके प्रति ऐसा स्नेह निभाया, जिसे कोई अच्छा नहीं कह सकता; क्योंकि जब तुम सूतपुत्र कर्णके मारनेमें समर्थ न हो सके, तब भीमसेनको अकेले रणभूमिमें छोड़कर स्वयं वहाँसे चले आये
snehastvayā pārtha kṛtaḥ pṛthāyā garbha samāviśya yathā na sādhu | tyaktvā raṇe yadapāyāḥ sa bhīmaṁ yajāśakaḥ sūtaputraṁ nihantum ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർഥാ! നീ തന്നേ പൃഥ (കുന്തി)യുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവളുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചിട്ടും നീ കാണിച്ച ആ ‘സ്നേഹം’ പ്രശംസനീയമല്ല. കാരണം സൂതപുത്രൻ കർണ്ണനെ വധിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഭീമസേനനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ട് നീ പിൻവാങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral critique: kinship and claimed loyalty are hollow if one abandons comrades in crisis. In a dharma-yuddha context, a warrior’s duty includes steadfastness—especially not deserting an ally on the battlefield when one’s own objective (slaying the chief foe) fails.
Sañjaya reports a reproach directed at Arjuna: despite being Kuntī’s son (hence bound by familial duty), Arjuna is accused of retreating from the fight after failing to kill Karṇa, leaving Bhīma to face the battle alone.