Shloka 145
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
संशप्तकांश्व॒ कौन्तेय: कुरूंश्वापि वृकोदर: | वसुषेणश्न पञज्चालान् क्षणेन व्यधमद् रणे,उस समय रणभूमिमें कुन्तीकुमार अर्जुनने संशप्तकोंका, भीमसेनने कौरवोंका और कर्णने पांचाल-सैनिकोंका क्षणभरमें संहार कर डाला
saṃśaptakāṃś ca kaunteyaḥ kurūṃś cāpi vṛkodaraḥ | vasuṣeṇaś ca pāñcālān kṣaṇena vyadhamad raṇe ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അന്നേരം യുദ്ധഭൂമിയിൽ കുന്തീപുത്രൻ അർജുനൻ സംശപ്തകരെ ക്ഷണത്തിൽ തകർത്തു; വൃകോദരൻ ഭീമൻ കുരുക്കളെ വീഴ്ത്തി; വസുഷേണൻ കർണ്ണൻ പാഞ്ചാലസൈന്യത്തെ ഒരു നിമിഷത്തിൽ സംഹരിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly war escalates into mass destruction when great warriors engage. It implicitly presses the ethical reflection central to the Mahābhārata: even when fighting under kṣatriya-dharma, the speed and scale of killing intensify responsibility and the tragic cost of victory.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that three leading fighters each devastate a specific opposing contingent: Arjuna routs the Saṃśaptakas, Bhīma crushes Kuru troops, and Karṇa destroys the Pāñcāla soldiers—each feat occurring with startling rapidity on the battlefield.