Shloka 22
कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
हंया ऊचु: वयं हंसाश्चरामेमां पृथिवीं मानसौकस: । पक्षिणां च वयं नित्यं दूरपातेन पूजिता:,हंसोंने कहा--काक! हम मानसरोवरनिवासी हंस हैं, जो सदा इस पृथ्वीपर विचरते रहते हैं। दूरतक उड़नेके कारण हमलोग सदा सभी पक्षियोंमें सम्मानित होते आये हैं
haṁsā ūcuḥ—vayaṁ haṁsāś carāma imāṁ pṛthivīṁ mānasaukasaḥ | pakṣiṇāṁ ca vayaṁ nityaṁ dūrapātena pūjitāḥ ||
ഹംസങ്ങൾ പറഞ്ഞു—ഹേ കാക്കേ! ഞങ്ങൾ മാനസസരോവര-നിവാസികളായ ഹംസങ്ങളാണ്. ഞങ്ങൾ സദാ ഈ ഭൂമിയിൽ വിഹരിക്കുന്നു. ദൂരത്തേക്ക് പറക്കാൻ കഴിയുന്നതിനാൽ പക്ഷികളിൽ ഞങ്ങൾ നിത്യവും ആദരിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social honor can arise from a perceived excellence (here, the swans’ ability to fly far), while also hinting at the ethical risk of pride based on status or reputation.
In a framed dialogue narrated by Sañjaya, the swans introduce themselves to a crow, identifying their home as Mānasarovara and asserting their long-standing respect among birds due to their far-ranging flight.