Shloka 236
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
बहु मेने<र्जुनो55त्मानमिति चाह जनार्दनम् | आचार्यपुत्रके द्वारा इस प्रकार युद्धकी इच्छासे बुलाये जानेपर अर्जुनने अपना अहोभाग्य माना और भगवान् श्रीकृष्णसे इस प्रकार कहा--
bahu mene 'rjuno 'tmānam iti cāha janārdanam | ācārya-putrake dvārā evaṁ prakāraṁ yuddha-icchayā bulāye jāne par arjun ne apnā aho-bhāgya mānā aur bhagavān śrī-kṛṣṇa se isa prakāra kahā—
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അർജുനൻ സ്വയം അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനെന്ന് കരുതി ജനാർദ്ദനനായ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ആചാര്യപുത്രൻ യുദ്ധാഭിലാഷത്തോടെ ഇങ്ങനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, അർജുനൻ അതിനെ തന്റെ മഹാസൗഭാഗ്യമായി കണ്ട് ശ്രീകൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു—
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of receiving a battle summons as an honor, while also showing Arjuna’s reverent orientation toward Kṛṣṇa (Janārdana). It frames action in war not merely as aggression but as a duty-bound response, undertaken with awareness of divine guidance.
Sañjaya narrates that Arjuna is called (through an ‘ācārya’s son’ acting as intermediary) with the intention of engaging in battle. Arjuna takes this as good fortune and then addresses Kṛṣṇa, setting up Arjuna’s forthcoming speech in the next lines.