Shloka 2
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
कृतवैरौ तु तौ वीरावन्योन्यवधकाड्क्षिणौ । शरै: पूर्णायतोत्सूष्टैरन्योन्यमभिजष्नतु:
kṛtavairau tu tau vīrāv anyonyavadhakāṅkṣiṇau | śaraiḥ pūrṇāyatotsṛṣṭair anyonyam abhijaghnatuḥ ||
ആ രണ്ടു വീരന്മാരും മുൻപേ തന്നെ പരസ്പരവൈരം ഉറപ്പിച്ചവരും, ഒരാളുടെ വധം മറ്റാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു; അതിനാൽ പൂർണ്ണമായി വില്ല് വലിച്ച് വിട്ട അമ്പുകളാൽ അവർ പരസ്പരം പ്രഹരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how deliberate, sustained enmity (kṛta-vaira) and the desire to kill (vadhakāṅkṣā) intensify conflict: when the mind is fixed on destruction, skill and strength become instruments of reciprocal harm rather than restraint or dharma-guided conduct.
Sañjaya describes two opposing warriors who, already sworn enemies, engage directly in battle, shooting fully drawn arrows at each other and wounding one another in a fierce mutual exchange.