Shloka 29
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
समेत्य युधि संरब्धा विव्यधुर्निशितै: शरै: । तांश्व सर्वान् शरैस्तीक_््णर्जघान परमास्त्रवित्
saṃmetya yudhi saṃrabdhā vivyadhur niśitaiḥ śaraiḥ | tāṃś ca sarvān śarais tīkṣṇair jaghāna paramāstravit ||
യുദ്ധഭൂമിയിൽ പരസ്പരം അടുത്തുചേർന്ന്, ക്രോധത്തിൽ ജ്വലിച്ച് അവർ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ അവനെ കുത്തിത്തുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ പരമാസ്ത്രവിദനായ അഭിമന്യു തന്റെ തീക്ഷ്ണശരങ്ങളാൽ അവരെയെല്ലാം പ്രത്യാഘാതമായി വ്രണപ്പെടുത്തി. അതോടൊപ്പം ചിത്രസേനന്റെ കവചം പിളർത്തി അവന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിലും ഒരു അമ്പ് പതിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് നിങ്ങളുടെ വീര മഹാരഥി രാജകുമാരന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടി ക്രോധം നിറഞ്ഞ് അഭിമന്യുവിനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ ഭേദിക്കാൻ തുടങ്ങി; പക്ഷേ അഭിമന്യു തന്റെ ശിതശരങ്ങളാൽ അവരെയെല്ലാം ആഹതരാക്കി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger fuels collective aggression in war, yet disciplined mastery (knowledge of astras) can counterbalance numerical pressure. Ethically, it reflects the tragic momentum of battle: once wrath governs action, violence becomes reciprocal and escalating.
Multiple warriors converge and shoot sharp arrows in a coordinated attack. The targeted hero—described as a master of superior weapons—responds with keen arrows and wounds them all, turning the assault back upon the attackers.