Shloka 110
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
अथार्जुनाय प्रजिघाय भल्लान् भूरिश्रवा: सप्त सुवर्णपुड्खान् । दुर्योधनस्तोमरमुग्रवेगं शल्यो गदां शान्तनवश्व शक्तिम्,तदनन्तर भूरिश्रवाने सोनेके पंखसे युक्त सात भल्ल अर्जुनपर चलाये। दुर्योधनने भयंकर वेगशाली तोमरका प्रहार किया। शल्यने गदा और शान्तनुनन्दन भीष्मने शक्ति चलायी
athārjunāya prajighāya bhallān bhūriśravāḥ sapta suvarṇapuḍkhān | duryodhanas tomarām ugravegaṁ śalyō gadāṁ śāntanavaś ca śaktim ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം ഭൂരിശ്രവസ് സ്വർണ്ണപക്ഷങ്ങളോടുകൂടിയ ഏഴ് ഭല്ലബാണങ്ങൾ അർജുനനിലേക്കു എറിഞ്ഞു. ദുര്യോധനൻ ഭയങ്കരവേഗത്തിൽ തോമരം പ്രക്ഷേപിച്ചു; ശല്യൻ ഗദ പ്രയോഗിച്ചു; ശാന്തനുപുത്രൻ ഭീഷ്മൻ ശക്തിയും എറിഞ്ഞു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality where multiple renowned warriors strike simultaneously, emphasizing the kṣatriya ideal of steadfastness and skill under pressure, while implicitly reminding the listener of the grave ethical burden of a war among kin.
Sañjaya describes a coordinated surge of attacks against Arjuna: Bhūriśravā shoots seven golden-fletched bhalla arrows; Duryodhana hurls a fast tomara; Śalya throws a mace; and Bhīṣma casts a śakti spear—intensifying the combat around Arjuna.