Shloka 25
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
शुशुभाते तदा तौ तु शैनेयकुरुपुड़वी । अमावास्यां गतौ यद्वत् सोमसूर्यो नभस्तले,उस अवसरपर (एक रथमें बैठे हुए) सात्यकि और अभिमन्यु उसी प्रकार शोभा पा रहे थे, जैसे अमावास्या तिथिको आकाशमें सूर्य और चन्द्रमा एक ही स्थानमें सुशोभित होते हैं
śuśubhāte tadā tau tu śaineya-kuru-puṅgavau | amāvāsyāṁ gatau yadvat soma-sūryau nabhas-tale ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ഒരേ രഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശൈനേയനായ സാത്യകിയും കുരുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അഭിമന്യുവും അമാവാസ്യാരാത്രിയിൽ ആകാശത്തിലെ ഒരേ പ്രദേശത്ത് സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരുമിച്ച് ദീപ്തിയോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുപോലെ ശോഭിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of unity and coordinated valor in a righteous struggle: two champions acting together become doubly radiant, and the cosmic simile suggests that even in the darkness of conflict (amāvāsyā), dharmic strength can appear as a striking, auspicious convergence.
Sañjaya describes Sātyaki and Abhimanyu seated together on one chariot, appearing exceptionally splendid and formidable, and compares their combined presence to the rare sight of the Sun and Moon together in the sky on the new-moon night.