Shloka 27
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा हस्तावापं च पञठ्चभि: । अथैनं सायकैस्तीकषणैर्भुशं विव्याध मर्मणि,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी यह देख अर्जुनने पाँच बाणोंसे उनके धनुष और दस्तानेको काटकर तीखे सायकोंद्वारा उनके मर्मस्थलमें गहरी चोट पहुँचायी
sañjaya uvāca | tasya pārtho dhanuś chittvā hastāvāpaṃ ca pañcabhiḥ | athainaṃ sāyakais tīkṣṇair bhṛśaṃ vivyādha marmaṇi | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ പാർഥൻ അർജുനൻ അഞ്ചു ശരങ്ങളാൽ അവന്റെ വില്ലും കൈരക്ഷയും മുറിച്ചു വീഴ്ത്തി; പിന്നെ മൂർച്ചയുള്ള സായകങ്ങളാൽ അവന്റെ മർമ്മസ്ഥാനങ്ങളിൽ കഠിനമായി കുത്തി. തുടർന്ന് അവൻ എതിരാളികളെ ഒരോരുത്തനായി മൂന്നു മൂന്നു ഗൃധ്രപക്ഷയുക്ത ശരങ്ങളാൽ ഭേദിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined martial conduct: Arjuna first disables the opponent’s weapon and protection, then delivers precise strikes. It reflects kṣatriya-dharma as controlled, skillful action—tactical restraint preceding decisive force.
Sañjaya describes Arjuna’s rapid archery: he severs an enemy’s bow and hand-guard with five arrows, then pierces him in vital points with sharp shafts, and proceeds to strike each adversary with three feathered arrows.