Shloka 28
अथान्यद् धनुरादाय समरे भारसाधनम् | मद्रेश्वरो रणे जिष्णुं ताडयामास रोषित:,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी महाराज! फिर मद्रराजने भी भारसाधनमें समर्थ दूसरा धनुष लेकर रणभूमिमें अर्जुनपर रोषपूर्वक तीन बाणोंद्वारा प्रहार किया। वसुदेवनन्दन श्रीकृष्णको पाँच बाणोंसे घायल करके उन्होंने भीमसेनकी भुजाओं तथा छातीमें नौ बाण मारे
athānyad dhanur ādāya samare bhārasādhanam | madreśvaro raṇe jiṣṇuṁ tāḍayāmāsa roṣitaḥ | ekaikaṁ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് മദ്രരാജാവ് യുദ്ധഭാരം സഹിക്കുവാൻ കഴിവുള്ള മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു, ക്രോധത്തോടെ റണത്തിൽ ജിഷ്ണു അർജുനനെ പ്രഹരിച്ചു. അവൻ എതിരാളികളെ ഒരോരുത്തനായി മൂന്നു മൂന്നു ഗൃധ്രപക്ഷയുക്ത ശരങ്ങളാൽ ഭേദിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (roṣa) fuels action in war: prowess and duty may operate within a kṣatriya framework, yet wrath intensifies harm. Ethically, it underscores the Mahābhārata’s recurring tension between necessary martial duty and the destructive momentum of rage.
Sañjaya describes the Madra king (Śalya) taking up another strong bow and, in anger, striking Arjuna in battle, shooting him with three arrows; the description notes the arrows’ vulture-feather fletching and the systematic ‘three-at-a-time’ pattern of attack.