Shloka 20
Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
एतद् वित्तं तदभवद् यदुद्धप्रे युधिष्ठिर: । षोडशाष्टौ चतुर्विशत्सहस्रं भारलक्षणम्,द्वैपायनाभ्यनुज्ञात: पुरस्कृत्य पुरोहितम् । युधिष्ठिरने वहाँ जितना धन खुदवाया था, वह सोलह करोड़ आठ लाख और चौबीस हजार भार सुवर्ण था। उन्होंने उपर्युक्त सब वाहनोंपर धन लद॒वाकर पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरने पुनः महादेवजीका पूजन किया और व्यासजीकी आज्ञा लेकर पुरोहित धौम्य मुनिको आगे करके हस्तिनापुरको प्रस्थान किया
etad vittaṃ tad abhavad yad uddhṛtaṃ yudhiṣṭhiraḥ | ṣoḍaśāṣṭau caturviṃśat-sahasraṃ bhāra-lakṣaṇam, dvaipāyanābhyanujñātaḥ puraskṛtya purohitam ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—യുധിഷ്ഠിരൻ അവിടെ കുഴിപ്പിച്ച് പുറത്തെടുത്ത ധനം പതിനാറുകോടി എട്ടുലക്ഷം ഇരുപത്തിനാലായിരം ഭാര അളവിലുള്ള സ്വർണ്ണമായിരുന്നു. ദ്വൈപായനൻ (വ്യാസൻ) അനുമതി നൽകി, പുരോഹിതനെ മുൻപിൽ നിർത്തി, യുധിഷ്ഠിരൻ വീണ്ടും മഹാദേവനെ പൂജിച്ച് ഹസ്തിനാപുരത്തേക്കു പുറപ്പെട്ടു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Royal wealth is portrayed as dharmically valid when it is gathered and used under the sanction of spiritual authority (Vyāsa) and in alignment with priestly guidance, emphasizing restraint, legitimacy, and accountability in kingship.
The narrator states the immense quantity of gold Yudhiṣṭhira had brought forth (measured in bhāras). With Vyāsa’s permission and with the royal priest placed foremost, Yudhiṣṭhira proceeds onward, marking a transition from accumulation to sanctioned action within the Aśvamedha-related events.