Shloka 32
Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
वायव्यस्तु सदा स्पर्शस्त्वाचा प्रज्ञायते च सः । त्वक्स्थश्वैव सदा वायु: स्पर्शने स विधीयते,वायुका स्वाभाविक गुण स्पर्श है, जिसका त्वचाके द्वारा ज्ञान होता है और त्वचामें स्थित वायुदेव उस स्पर्शका अनुभव करानेमें सहायक होता है
vāyavyas tu sadā sparśas tvacā prajñāyate ca saḥ | tvaksthaś caiva sadā vāyuḥ sparśane sa vidhīyate ||
വായു പറഞ്ഞു—വായുതത്ത്വത്തിന്റെ സ്വാഭാവികഗുണം ‘സ്പർശം’ ആകുന്നു; അത് ത്വക്കാൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ത്വക്കിൽ അധിഷ്ഠിതനായ വായു സ്പർശാനുഭവം സാധ്യമാക്കുന്ന ഉപാധിയായി നിയുക്തൻ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links an element (vāyu) with its intrinsic quality (sparśa, touch) and the corresponding sense-organ (tvac, skin), teaching that perception arises through the cooperation of element, organ, and the presiding principle.
Vāyu-deva is explaining a doctrinal mapping of sensory experience: touch is the defining attribute of the wind-element, and the skin is the means by which that touch is known, with Vāyu functioning as the operative force within the skin.