Shloka 9
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
तत्तु शक््यं महाराज रक्षितुं पाण्डुनन्दन । राज्यं धर्मेण कौन्तेय विद्वानसि निबोध तत्
tat tu śakyaṃ mahārāja rakṣituṃ pāṇḍu-nandana | rājyaṃ dharmeṇa kaunteya vidvān asi nibodha tat ||
മഹാരാജാവേ, പാണ്ഡുനന്ദനേ, കൗന്തേയാ—ഈ രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ ധർമ്മത്തിലൂടെയേ സംരക്ഷിക്കാനാകൂ. നീ പണ്ഡിതനാണ്; ഇത് നിനക്കറിയാം; എങ്കിലും എന്റെ വാക്കായും കേട്ട് ഹൃദയത്തിൽ പതിപ്പിക്ക.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that the stability and protection of a kingdom depend primarily on dharma—righteous, lawful, and ethical governance—rather than mere power or strategy.
Vaiśampāyana addresses the king and a Pāṇḍava (Kaunteya/Pāṇḍunandana), emphasizing that although the listener is already wise, he should still heed a formal instruction on how rule is safeguarded—through dharma.