Shloka 38
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
अरुन्धत्युवाच श्वश्वापवादं मदतु भर्तुर्भवतु दुर्मना: । एका स्वादु समश्नातु या ते हरति पुष्करम्,अरुन्धती बोलीं--जिस स्त्रीने आपका कमल लिया हो, वह अपने सासकी निन्दा करे, पतिके लिये अपने मनमें दुर्भावना रखे और अकेली ही स्वादिष्ट भोजन किया करे, अर्थात् इन सब पापोंकी फलभागिनी बने
arundhaty uvāca śvaśrūpavādaṁ madatu bhartuḥ bhavatu durmanāḥ | ekā svādu samaśnātu yā te harati puṣkaram ||
അരുന്ധതി പറഞ്ഞു—നിന്റെ താമര എടുത്ത ആ സ്ത്രീ അമ്മായിയെ നിന്ദിക്കട്ടെ; ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ദുഷ്ഭാവം പുലർത്തട്ടെ; രുചികരമായ ഭക്ഷണം ഒറ്റയ്ക്കു മാത്രം കഴിക്കട്ടെ—ഇപ്പാപങ്ങളുടെ ഫലം വഹിക്കട്ടെ.
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse frames certain household violations—slandering elders (mother-in-law), maintaining hostility toward one’s spouse, and selfish consumption (eating alone)—as ethically blameworthy acts that generate negative karmic results. It uses an imprecatory form to mark these behaviors as adharma within the domestic sphere.
Arundhatī utters a pointed imprecation: the woman who has taken the addressed person’s ‘lotus’ is wished to fall into specific domestic sins and thereby reap their consequences. The speech functions as moral censure expressed through a curse-like benediction.