Shloka 143
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
मारीचमादित: कृत्वा सर्वे चैवाथ भार्गवा: । अपत्यानीति सम्प्रेक्ष्य क्षमयाम पितामह,“पितामह! कश्यपसे लेकर समस्त भृगुवंशियोंतक हम सब लोग आपहीकी संतान हैं --ऐसा सोचकर आपसे अपनी भूलोंके लिये क्षमा चाहते हैं
Mārīcam āditaḥ kṛtvā sarve caivātha Bhārgavāḥ | apatyānīti samprekṣya kṣamayāma pitāmaham ||
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—പിതാമഹാ! മാരീചനെ തുടക്കമാക്കി ഞങ്ങൾ സമസ്ത ഭാർഗവർ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ തന്നെ സന്തതിയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഞങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾക്കായി നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ യാചിക്കുന്നു।
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Ethically, the verse teaches that awareness of one’s dependence on and connection to elders/ancestors should soften ego and lead to confession and seeking forgiveness. Dharma here is expressed as humility, accountability, and restoring harmony through kṣamā (forbearance/forgiveness).
Vasiṣṭha reports that the Bhārgavas, recalling their ancestral line beginning with Mārīca and recognizing themselves as the forefather’s progeny, approach the ‘pitāmaha’ and ask pardon for their mistakes—an act of reconciliation within a lineage context.