Shloka 14
Strī-satkāra (On honoring women) — Mahābhārata 13.46
द्विजश्रेष्ठ! यदि मैं इस कर्ममें तुम्हारा दुराचार देखता तो कुपित होकर तुम्हें शाप दे देता और ऐसा करके मेरे मनमें कोई अन्यथा विचार या पश्चात्ताप नहीं होता
Dvijaśreṣṭha! yadi mayi asmin karmani tava durācāraṃ paśyeyam, tarhi kupitaḥ san tvāṃ śāpaṃ dadyām; evaṃ kṛtvā ca mama manasi nānyathā-vicāro na paścāt-tāpo 'bhaviṣyat.
“ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഈ കാര്യത്തിൽ നിന്റെ ദുർആചാരം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ, കോപത്തോടെ നിന്നെ ശപിച്ചേനേ; അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്തയും പശ്ചാത്താപവും ഉണ്ടായിരിക്കില്ലായിരുന്നു.”
विपुल उवाच
Educational Q&A
Moral authority (especially that of a brāhmaṇa) is portrayed as inseparable from ethical scrutiny: wrongdoing in a sacred or serious undertaking warrants decisive censure, and the speaker emphasizes unwavering responsibility for such judgment—without later rationalization or regret.
Vipula addresses a respected brāhmaṇa, warning that if he were to witness improper conduct in the matter under discussion, he would angrily pronounce a curse, and would not later feel doubt or remorse about having done so.