Shloka 66
Devaśarmā–Vipula Dialogue on Ahorātra–Ṛtu as Moral Witnesses (अनुशासन पर्व, अध्याय ४३)
निवेद्य मानसं चापि तृष्णीमासन्नधोमुखा: । शत्रुदमन! तब वे देवता ब्रह्माजीके पास गये और उनसे अपने मनकी बात निवेदन करके मुँह नीचे किये चुपचाप बैठ गये
nivedya mānasaṃ cāpi tṛṣṇīm āsann adhomukhāḥ | śatrudamana! tataḥ te devatā brahmājīke pāsa gaye aura unse apane manakī bāta nivedana karke mũha nīce kiye chupacāpa baiṭh gaye |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—മനസ്സിലുള്ളത് അറിയിച്ച ശേഷം അവർ മൗനമായി, മുഖം താഴ്ത്തി ഇരുന്നു. പിന്നെ ആ ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു; ഉള്ളിലെ ആശങ്ക സമർപ്പിച്ച്, വിനയത്തോടെ അധോമുഖരായി നിശ്ശബ്ദം ഇരുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct in seeking guidance: one should present one’s inner concern respectfully, then remain composed and patient. Humility (adhomukhatā) and restraint (tṛṣṇīm) are portrayed as appropriate attitudes before a higher moral or cosmic authority.
The gods, troubled by some matter, approach Brahmā. After conveying their mental burden/petition, they fall silent and sit with lowered faces, awaiting Brahmā’s response—signaling both reverence and the gravity of their request.