Shloka 12
Vītahavya’s Attainment of Brāhmaṇya (Vītahavya–Vipratva) | वीतहव्यस्य ब्राह्मण्यप्राप्तिः
काण्डपृष्ठिश्चिरं काल॑ तत्रैव परिवर्तते । ततस्तु त्रिशते काले लभते जपतामपि
Bhīṣma uvāca | kāṇḍapṛṣṭhiś ciraṃ kālaṃ tatraiva parivartate | tatas tu triśate kāle labhate japatām api |
‘കാണ്ഡപൃഷ്ഠ’ ആയിട്ടും അവൻ ദീർഘകാലം അവിടെയേ, അതേ യോനിയിൽ തന്നെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു. തുടർന്ന് മൂന്നു നൂറ് കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ജപം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ ജനിക്കുന്നു—അത് ഗായത്രി-ജപം മാത്രമായാലും പോലും.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores karmic continuity and gradual uplift: after prolonged suffering in a lower birth, merit associated with sacred recitation (japa), even minimal such as Gāyatrī-japa, becomes a cause for obtaining a higher human birth in a Brahmin household.
Bhishma describes a being remaining for a very long time in the same womb/state, and after three hundred years passing, gaining rebirth connected with a Brahmin who practices japa—framed as a transition from a degraded condition toward a more dharmic human context.